Danıştay 4. Daire, Esas No: 2020/1165, Karar No: 2021/8623

TEMYİZ EDEN TARAFLAR : 1- … Otomotiv Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi
VEKİLİ : Av. …
2- …
VEKİLİ : Av. …
İSTEMİN KONUSU : …. Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek aleyhlerine olan hüküm fıkralarının taraflarca bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Davacı şirket adına, 2009 yılı hesap ve işlemlerinin incelenmesi sonucunda hakkında düzenlenen vergi inceleme raporu ile bir kısım mal alımlarının sahte faturalarla belgelendirildiğinin tespiti üzerine re’sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı 2009 yılı kurumlar vergisi, 2009/1-3, 4-6, 7-9, 10-12 dönemleri geçici vergi, 2009/4 dönemi gelir (stopaj) vergisi ile kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının 2009 yılında kullandığı faturalarda yer alan katma değer vergisini ilgili olduğu 191 – İndirilecek Katma Değer Vergisi hesabına kaydetmediği, söz konusu katma değer vergisini maliyet olarak defterlerine kaydederek kurumlar vergisi matrahının azalmasına yol açtığı, söz konusu hususun davacı şirketin temsilcisi tarafından verilen ifadede de doğrulandığının anlaşıldığı, bu durumda, davacı tarafından indirilebilecek katma değer vergisinin maliyet olarak kaydedilmesi mümkün olmadığından 2009 yılı vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile kayıt ve beyan dışı bırakılan kazanç farkı nedeniyle fiilen dağıtılan kâr üzerinden hesaplanıp tarhedilen 2009/4. dönemi vergi ziyaı cezalı gelir stopaj vergisinde hukuka aykırılık bulunmadığı, 2009/1-3, 4-6, 7-9, 10-12 dönemleri için resen tarhedilen vergi ziyaı cezalı kurum geçici vergisine ilişkin kısmı incelendiğinde;2009/1-3, 4-6, 7-9, 10-12 dönemleri için resen tarhedilen vergi ziyaı cezalı kurum geçici vergisine ilişkin kısmı yönünden, mahsup süresi geçtikten sonra kesinleşen dava konusu geçici vergi aslının terkininin gerektiği, mahsup dönemi geçen 2009/1-3, 4-6, 7-9, 10-12 dönemleri geçici vergi aslı için tarhiyat yapılamayacağından dava konusu tarhiyatların geçici vergi aslına ilişkin kısımlarında hukuka uyarlık, tek kat olarak kesilen vergi ziyaı cezalarında ise hukuka aykırılık bulunmadığı, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası yönünden ise, somut bilgiler ihtiva eden bir tespit olmaksızın, cezayı gerektiren yasal unsurların bir arada gerçekleşmediği sonucuna ulaşıldığından, kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDEN DAVACININ İDDİALARI : .Kararın aleyhe olan kısımlarının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
TEMYİZ EDEN DAVALININ İDDİALARI : İdarece yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek, kararın aleyhe olan kısımlarının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

DAVACININ SAVUNMASI : Cevap verilmemiştir.

DAVALININ SAVUNMASI : Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …
DÜŞÜNCESİ : Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin işin gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE :
Vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi tarhiyatı yönünden;
Mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, Mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir. İncelenen dosya içeriğinden Mahkeme kararının cezalı tarhiyata ilişkin kısmının Danıştay Dördüncü Dairesinin 27/05/2019 tarih ve E:2019/1965 K:2019/4004 sayılı bozma kararında yazılı gerekçelere uygun olduğu görülmektedir.
Gelir (stopaj) vergisi, geçici vergi ve özel usulsüzlük cezası yönünden;
İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.